Podium

Mijn zoon zit op wielrennen, eerste jaar. In zijn hoofd is hij soms al Tom Dumoulin als hij over de Oostvaardersdijk stoempt. Hij heeft dit jaar al grote vooruitgang geboekt. In het begin was 5 kilometer veel, nu begint hij pas te puffen als de 20 km in zicht komt. Het is mooi om te zien dat hij mij steeds vaker eruit sprint. Ook de kleine verschillen worden gevierd: een hogere gemiddelde snelheid, een langere totale afstand of een nieuw snelheidsrecord. Maar hoe goed is hij nu werkelijk? Het is makkelijk om in onze eigen gezellige fietsbubbel te blijven, de onderlinge competitie van de startende wielrenner van 11 en de dikbuikige vader van middelbare leeftijd. Er bestaat echter ook een regionale competitie, onderverdeeld in leeftijdscategorieën en bijbehorende afstanden. De eerste keer werd hij laatste. “Ze gaan veel te hard”, zei hij puffend bij aankomst. Als trotse vader was ik bij dat hij, ondanks twee keer gelapt te zijn, de race had uitgereden en niet was afgestapt.
Bij medezeggenschap speelt dit natuurlijk ook. Ik ken medezeggenschapsraden die in een eigen bubbel leven en het vreemd vinden dat niemand weet wat ze aan het doen zijn. Andere medezeggenschapsraden houden er eigen regelgeving, procedures en redenaties op na in de relatie met het bestuur en ze kijken vreemd op als Onderwijsgeschillen die niet kan volgen, hoe veel ze ook uitleggen. Wellicht denk je nu dat jouw mr niet zo’n eigenheimer is. Gelukkig maar. Toch pleit ik ervoor dat medezeggenschapsraden vaker naar buiten treden om discussie en debat te ontlokken. Dat levert winst op: het maakt je scherper. Er is wel een investering nodig: lef en tijd, dus prioriteit. Ik zie bij medezeggenschapsraden soms voorzichtigheid op dit punt, ontstaan door onzekerheid of ze het wel goed doen. Of voorzichtigheid, omdat naar buiten treden de relatie met de gesprekspartner kan beïnvloeden. Het heeft zeker iets te maken met de manier waarop je gewend bent om te werken als leerkracht. De jongere generatie zoekt de schijnwerpers van discussie en debat veel vaker dan docenten met ervaring. Er zijn veel goede argumenten zijn om een podium te zoeken voor wat je aan het doen bent. • Het maakt je opener, transparanter en dus waarderen mensen je meer; • De kwaliteit van de werkzaamheden gaat omhoog, de diepgang vaak ook; • De betrokkenheid wordt groter in- en extern en daarmee weten mensen je te vinden; • Als je een podium betreedt waar meer medezeggenschappers te vinden zijn van andere scholen, kun je ook nog eens onderling uitwisselen en vergelijken. Dat laatste is trouwens één van de redenen waarom ik regionale netwerkbijeenkomsten verzorg.
Resultaten bereiken begint met je inspannen. Mijn zoon eindigt nog steeds in de achterhoede. Dat is niet erg. Hij leert enorm veel van die wedstrijdjes over doorzetten en tactiek, over applaus en waardering en over een tandje bijzetten als dat nodig is. En elke ronde als hij voorbijrijdt staan mijn dochter en ik hard te juichen, heel hard. Voor mij is hij net zo goed op weg als Tom Dumoulin.

Categorieën: Uncategorized

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *